VerhalenPff, zitvlees al gelezen vandaag?! Over het 'klein jubileumpje'? Tja, wat moet ik daar aan toevoegen? Mijn idee van romantiek? Nou, komt ie:
Als een speer ging het vandaag. Ik had mezelf voorgenomen niet te wielhangen om me aan bepaalde hartslagzondes te houden. Ik heb namelijk afgelopen week 3 keer getacxt! Bij elkaar dik 4 uur. Je snapt dat ik en mijn Trek dan ook snakten naar wat frisse lucht. Dus de beentjes mochten optimaal gestrekt.
Op de Autoweg/Defensieweg vanuit Rhenen gebeurt dat ook. Laat mij maar even vertellen hoe het écht is gegaan. We fietsen in Rhenen achter een groepje van een stuk of 6 renners. Al aan het begin van de autoweg knijpt Johan in zin remmen want meneer moet plassen, het groepje sjeest knalhard door want de weg daalt net op dit stuk, om de volgende 4 (?) kilometer constant te stijgen en dalen. Een lekker pittig stuk. Ik lanterfant wat met 5 km per uur tot Johan eíndelijk klaar is en ik kijk ongeduldig 10 keer achterom waar hij blijft, want de groep is al helemaal uit het zicht. Finally is hij bij, en ik verdenk hem er van opzettelijk te treuzelen om niet bij de groep aan te hoeven sluiten. Kannie lekker met mij alleen ons jubileumritje rijden.
Ik heb echter andere plannen vandaag! Ik maak tempo en op de klimmtejes knal ik nog eens extra hard omhoog, ik zal die groep wel even inhalen. Johan volgt me, maar hij zal zich vast en zeker afvragen waar ik mee bezig ben. gezien het tempo en hartslag. Eindelijk, als we rechts de Defensieweg op draaien, zie ik in de verte de groep, die nu uit zeker 12 renners bestaat. Ik ga diep tot ik er ben, want het klimt hier behoorlijk en eenmaal in het groepje kan ik ff uitrusten om vervolgens op de laatste klim er voorbij te gaan, iedereen die kan volgen mag volgen, met de bedoeling als 1e boven te komen. Ja inderdaad, ik heb er zin in vandaaag!
Maar helaas. Dat briljante plannetje wordt door mijn overmoedige en veel te goed fietsende Fries compleet geruïneerd! Door gebrek aan parcourkennis besluit Johan het groepje gelijk maar voorbij te knallen en de vals platte aanloop naar de het laatste bultje solo te rijden. Baalbaal. Daar gaat hij, ik heb het nakijken, want ik hang nog steeds in het groepje. Ik twijfel even en ga er dan maar omheen. Er is een renner die mijn wiel pakt en een renner die Johan probeert te volgen. Al snel kom ik bij deze laatste man, die nog steeds te langzaam gaat voor de bolletjestrui. Er ook maar omheen en dan komt de klim, de man in mijn wiel geeft het ergens halverwege op. Ik heb hem in ieder geval niet meer gezien. Ik loop zeker op Johan in, maar moet het toch doen met een 2e plaats. "Ik dacht dat de weg veel korter was.." verklaart Johan als ik uithijgend naast hem in de afdaling fiets. We komen bij de N23.nogwat en ik weet dat het met de klimmetjes vandaag gedaan is.
We cruisen de 100 kilometer vol, ik ga er lekker vol tegenaan, náást Johan, dapper in D2, wat eigenlijk heel goed gaat. Goeie benen vandaag, zo gezegd.
De laatste 10 kilometer is het even lekker in een groep rijden waarbij we de helft van die groep verliezen door het tempo en waarbij ik op het viaduct om iedereen heen moet omdat die 'stil komen te staan'.
Een heerlijk ritje, veel beter dan de 100 kilometer van vorige week! Hebben die Tacx trainingen van de week toch nog goed gedaan. Tot volgend jaar Ochten!
99,2 km
3:32 uur
Om half acht waren we met 31 personen bij "de Deel" vertrokken. Degene die zich hadden aangemeld maar ziek waren, hadden zich netjes afgemeld.
Toen we weg reden was het droog en leek het een mooie dag te worden. In Ochten schreven we ons in, dronken nog een bakje koffie of thee en zijn toen van start gegaan, verdeeld over twee groepen, respectievelijk 11 en 23 personen. Ik reed zelf in groep 1 samen met Guus van den Hout, Ivo en Ron van Gorp, Eric van Iersel, Jos de Volder, Wout van den Broek, Sjef Verhoeven, Jan Hes, John van Engelen en John van Kollenburg. We gingen lekker van start. Het was nog wel wat fris op de fiets maar door het stevige tempo kregen we het al gauw warm. We arriveerden snel bij de koffieplaats halverwege na 50 km.
De tweede groep kwam juist aanrijden toen wij, na de koffie en thee, weer van start gingen. Ook zij hadden lekker stevig doorgereden. Wij zijn weer aangereden om de laatste 50km te overbruggen. Na een tiental kilometers gebeurde er iets waarvan iedereen heel erg geschrokken is. John van Kollenburg kreeg een klein boomstronkje tussen zijn spaak en die sloeg vast tegen zijn vork. Daarbij is zijn vork finaal afgebroken. John kwam toen heel zwaar ten val. Wout van den Broek en meteen daarna Sjef Verhoeven reden op hem in en kwamen toen ook zwaar ten val.
John was even bewusteloos geweest maar toen hij bij kwam was hij weer redelijk aanspreekbaar. Hij had veel schaafwonden over zijn hele lijf en zijn gezicht zag er ook niet uit. Wout had last van zijn schouder en Sjef ook. Ze zijn met de ambulance en een jeep van de boswachter naar de Eerste Hulp van het ziekenhuis in Arnhem vervoerd. Vooral Sjef had veel pijn.
De tweede groep kwam juist aanrijden en ik heb me toen bij hen aangesloten. De schrik zat er bij iedereen goed in en we konden John, Sjef en Wout niet uit onze gedachten bannen. Steeds dachten we aan hen. Ik was de enige vrouw in het peloton Hellenrijders. Maar ook in de tweede groep heb ik mijn verhaal goed kunnen vertellen. Ook zij waren een behoorlijk van slag. Eenmaal weer aan het fietsen werden de paden er niet beter op. Er lag veel gravel, zand en takken op de weg. Dus het bleef goed opletten. Een kilometer of 5 voor het einde sloot de eerste groep weer aan.
Gezamenlijk reden we toen naar het eindpunt. Guus stond al te wachten. Hij had de fietsen van John -Wout en Sjef naar Ochten gebracht met twee mannen die ons hadden geholpen bij de valpartij. Ze wisten niet waar ze de fietsen naar toe moesten brengen en Guus wees hen de weg.
Iedereen kleedde zichzelf om en de fietsen werden weer op de auto's gezet, om daarna huiswaarts te keren. Van te voren is er eerst nog gebeld met de jongen in het ziekenhuis. Ze mochten het Arnhemse ziekenhuis weer verlaten. Guus, met de auto van John, en Peter Hamilton, met zijn auto, zijn naar het ziekenhuis gereden, om hen weer op te halen. John blijkt veel schaafwonden te hebben en alles zal goed gaan opzwellen. Als hij gaat slapen moet hij thuis elke 2 uur wakker gemaakt worden. Maar verder ging het wel goed met John. Dat moest ook eigenlijk wel want hij was die dag jarig. Hij werd veertig en vierde dat ook die avond. Hij was dus blij dat hij van het ziekenhuis naar huis mocht. Hij heeft het er nog goed van afgebracht want als hij geen helm op had gehad dan had het wel veel vervelender kunnen aflopen. Wout heeft een spiertje in zijn schouder gekneusd en loopt met een mitella rond. Sjef heeft het nog minder getroffen want die heeft een pees afgescheurd in zijn schouder. Ook hij loopt rond met een mitella maar hij heeft nog veel pijn. Iedereen wenst jullie VAN HARTE BETERSCHAP en HOPELIJK EEN VOORSPOEDIG HERSTEL.
Met een sportieve groet